Пасланне на Раство Хрыстова епiскапа Гомельскага i Жлобiнскага Стэфана
Ускоряемся вместе
Телевид — объявление бегущей строкой на ТВ
Телевид — настоящее цифровое кабельное телевидение

Пасланне на Раство Хрыстова епiскапа Гомельскага i Жлобiнскага Стэфана

Епiскап Гомельскi i Жлобiнскi СтэфанХрыстос нара­джа­ец­ца – слаўце!
Хрыстос з нябё­саў – сустракайце!
Хрыстос на зям­лі ўзносіцца!
Спявайце Госпаду ўсёй зямлі!

Узлюбленыя ў Госпадзе айцы, бра­ты і сёстры!
У гэтыя свет­лыя і радас­ныя дні зноў чуем мы радас­ную анёль­скую пес­ню: «Слава ў выш­ніх Богу, і на зям­лі мір, у люд­зях упа­даб­анне!» (Лк.2.14). Бо Яго Прышэсце нясе люд­зям, якія жыву­ць на зям­лі, выш­эй­шы свет. Боскае Евангелле кажа нам, што ў свя­тую ноч Раства з неба з’явіўся анёл і ска­заў люд­зям: «Я абвяш­чаю вам вялікую радас­ць, якая буд­зе ўсім люд­зям: бо зараз нарад­зіў­ся вам у горад­зе Давідавым Збаўца, Які ёсць Хрыстос Гасподзь; і вось вам знак: вы знойдзе­це Дзіця ў пеля­нах, які ляжы­ць у яслях» (Лк.2,10-12). Ва ўбо­гай пячо­ры, на ўскраіне Віфлеема, выявіла­ся ўсе­дас­ка­на­лей­шая любоў Божая! Адзінародны Сын, Другая Асоба Святой Тройцы, палю­біў усіх люд­зей на зям­лі, усе пла­ды твар­эн­ня – такі­мі, які­мі яны былі тады, які­мі яны заста­юц­ца і даг­этуль, з усей іх крох­кас­цю, сла­бас­цю, ураз­лі­вас­цю і рас­крыў ім свае абдым­кі. Немаўля-​Хрыстос з ясляў пра­ця­г­вае рукі як да малых – пас­ту­хоў, так і да вялікіх гэта­га све­ту – валх­воў. Бясконцая любоў, бяз­меж­ная мілас­эр­на­сць дару­ют­ся нам без­умоў­на, а пра­цяг­ну­тыя да нас рукі пра­цяг­нуц­ца яшчэ больш, калі буду­ць пры­бітыя да Дрэва кры­жо­ва­га ў свед­чанне таго, наколь­кі палю­біў нас Бог. 

Святы Апостал Павел назы­вае таін­ства Богаўвасаблення «…вялі­кай набож­на­сці таям­ні­цай …» (1Тим.3.16), а зна­чы­ць, усё наша жыц­цё ў Богу, усё спад­зя­ванне, уся вера і ўся любоў тры­ма­юц­ца, рас­ту­ць і апраўд­ва­юц­ца ў таін­стве Увасобленага Бога, бо ў Хрысце-​Богачалавеку кож­ны ста­но­віц­ца нашым сапраўд­ным бра­там, за яко­га мы ў адка­зе перад Нябесным Айцом. Вялікі настаўнік пака­ян­ня і маліт­вы – вялеб­ны Яфрэм Сірын (+373) – кажа пра Раство Хрыстова: «…Гэтая ноч нале­жы­ць Лагоднаму, таму няхай кож­ны адклад­зе лютас­ць і суро­вас­ць; нале­жы­ць Пакорліваму, няхай кож­ны ўтай­муе свой гонар і ўпа­ко­ры­ць сваю пыху. Сёння заз­зяў Дзень літас­ці, ды не перасле­дуе ж ніх­то пом­стай нане­се­най яму кры­ў­ды; нады­шоў Дзень радас­ці, ды не буд­зе ж ніх­то віна­ва­ты ў смут­ку і жалю для інша­га. Гэта – Дзень ўпа­даб­ан­ня, …гэта – Дзень, у які Бог зышоў да грэш­нікаў, ды паса­ро­ме­ец­ца ж пра­вед­нік узвы­шац­ца перад грэш­ні­кам… Гэта – Дзень, у які рас­кры­лі­ся дзве­ры неба… Само Бажаство заклю­чы­ла­ся ў чала­ве­чую пры­ро­ду, каб гэтая пры­ро­да накіра­ва­ла­ся да ўся­го святога».
Усявышні Бог, перад якім анё­лы трым­ця­ць, сён­ня назы­вае нас бра­та­мі і, як брат, гато­вы хвар­эць нашы­мі хва­ро­ба­мі, пла­ка­ць з запла­ка­ны­мі і рада­вац­ца з тымі, хто раду­ец­ца, быць усім для ўсіх, нават да Крыжа і воль­най смер­ці, каб ва ўсёй паў­на­це спа­га­да­ць нам у нема­чах нашых (Евр.2,11-12,18) і ска­са­ва­ць тыранію смер­ці. «Не Сябе прый­шоў выра­та­ва­ць несмя­рот­ны Бог, але памер­лых; не за Сябе пацяр­пеў, але за нас; і таму успры­няў на Сябе наша пры­ні­ж­энне і нашу гале­чу, каб дара­ва­ць нам багац­це Сваё. Пакута Яго ёсць зба­венне ад паку­ты; смер­ць Яго – наша неў­міру­час­ць; слё­зы Яго – наша радас­ць; паха­ванне Яго – наша ўвас­кра­сенне; язва Яго – наша выляч­энне, бо язваю Яго мы вылеч­ва­ем­ся (Іс. 53, 5) (свт. Афанасій Вялікі).
Сыну Божаму не знай­ш­ло­ся мес­ца на зям­лі ў Дзень, калі Ён нара­джаў­ся і пас­ля «ни еди­но­же бе оби­та­ли­щу» (Трапар перад­свя­точ­ны). Таму мы павін­ны знай­с­ці Яму мес­ца ў сваім сэр­цы, даць Яму як сіра­му і ўбо­га­му Вандроўніку пры­ту­лак. Мір, які дае Бог і які ў Ім ува­соб­ле­ны, выніш­чае гра­хоў­ныя страсці і мір­скія хва­ля­ван­ні. Гэты свет нічо­га агуль­на­га не мае з жыц­цё­вым сама­за­спа­ка­ен­нем, якое замы­кае душу чала­ве­чую ў межах зям­ных інтар­э­с­аў, – ён узносі­ць яго да мір­на­га Царства Божага, пры­час­ціц­ца да яко­га ўжо тут, на зям­лі, можа кож­ны праўд­зі­вы хры­с­ціянін. Будзем жа заў­сё­ды памя­та­ць пра тое, што мір Хрыстовы пера­ма­гае варо­жас­ць веку гэта­га, што, толь­кі сціс­нуў­шы гэты свет у сэр­цы сваім, чала­век можа выста­я­ць ва ўсіх жыц­цё­вых бурах і несці пры­мір­энне бліз­кім і далёкім, змень­ва­ю­чы жыц­цё верай, праў­дай, чыс­ці­нёй і любоўю. Ды абды­мае сабою свет Хрыстовы ўсіх нас, няхай ён рас­пас­ціра­ец­ца і на люд­зей іншых вераў і пера­ка­нан­няў, з які­мі мы разам ства­ра­ем нашу Богавыратоўваемую Айчыну.
Усіх вас, дара­гія мае, сар­д­эч­на він­шую са свя­там Раства Госпада наша­га і Збавіцеля і Новалеццем! Народжаны ў Віфлееме Богачалавек Хрыстос няхай бла­славі­ць усіх нас у нады­ход­зячым новым год­зе мірам, зда­роўем і поспе­хам ва ўся­кай добрай спра­ве! Так Ён пры­ня­се ў нашы дамы, у нашы краі­ны, гара­ды і весі радас­ць жыць у згод­зе, любо­ві і праўд­зе Ягонай. У гэтае вялі­кае свя­та звяр­таю да вас сло­вы свя­то­га апо­ста­ла Паўла: «Браты, радуй­це­ся, уда­с­ка­наль­вай­це­ся, суця­шай­це­ся, буд­зь­це адзі­ныя ў дум­ках, мір­ныя, – і Бог любо­ві і міру буд­зе з вамі» (2 Кар. 13. 11). Амін.